Landstede Groep
   
Jaargang 2 | Editie 6 | Archief 2015 - 2019
Passend Onderwijs

Geen helploket, maar persoonlijke hulp bieden

Paola Patimah-Starink helpt studenten met problemen die niet direct school-gerelateerd zijn om de juiste hulp te vinden in hun eigen woongemeente. Dat levert contacten op met 42 gemeentes, van Friesland tot Zeeland, en een indrukwekkende contactenlijst. ‘Het succes schuilt in de eigen kracht en het eigen netwerk van de student.’

Landstede kiest er bewust voor om bij hulp aan haar studenten een link te leggen naar de woongemeente van de student. En dat is uniek, zegt Paola Patimah-Starink. Zij is contactpersoon (jeugd)hulpverlening voor de Landstede-locaties in Raalte en Zwolle. ‘Veel mbo-scholen hebben jeugdteams binnen hun school. Voor studieproblemen kunnen studenten uiteraard ook bij ons binnen school terecht. Maar bij andere problemen draaien wij het om en zoeken de verbinding met het netwerk van de student in de gemeente waar hij woont. Dat past binnen de eigen kracht en het netwerk van die student en daar valt de winst te behalen.’

‘Ik heb 200 casussen lopen’

In hoeverre is het eigenlijk een rol van school om te zorgen dat studenten hulp krijgen bij niet-school gerelateerde problemen? ‘Het is onze primaire taak om onderwijs te bieden, en dat kan alleen als de omgevingsfactoren goed zijn’, zegt Paola stellig. De problemen zijn heel uiteenlopend. ‘Jongeren die chronisch ziek zijn, hun reiskosten niet kunnen betalen, moeilijkheden hebben rondom een verblijfsvergunningen of status, overbelaste mantelzorgers of problemen thuis. Ik heb 200 casussen lopen.’

Herman is er daar één van. De tweedejaars student media & vormgeving is mantelzorger voor zijn 74-jaar oude moeder. ‘Mijn broers en zussen wonen niet in Nederland of ik heb geen contact met ze. Dat betekent dat de zorg voor mijn moeder volledig op mij neerkomt.’ En dat heeft zijn weerslag op zijn schoolprestaties.

Extra hulp 

Herman nam daarom enkele maanden geleden contact op met zijn coach. Het SAB verwees hem vervolgens  door naar Paola. ‘In zijn dossier las ik dat dit al de derde keer in relatief korte tijd was dat Herman zich bij het SAB had gemeld’, zegt Paola. ‘Eerder had hij ook al aangegeven dat hij niet lekker in zijn vel zat en dat de zorg voor moeder te veel werd. Ik had het idee dat de oplossing deels in extra hulp voor moeder zou zitten, maar dat dat niet genoeg was. Herman wil een stap maken in zijn leven, loskomen van zijn thuissituatie, maar dat is moeilijk vanwege de cultuur waarin hij is opgevoed.’

Winnen van vertrouwen

Omdat Herman in Deventer woont, nam Paola contact op met Ingrid van Enkhuizen van het sociaal team in zijn woonwijk. ‘We hebben direct een afspraak gemaakt om met zijn drieën, Herman, Paola en ik, bij elkaar te komen’, zegt Ingrid. ‘Normaal spreek ik af bij iemand thuis, maar op verzoek van Herman spraken we nu op neutraal terrein af. Tijdens dat gesprek ging het vooral om het winnen van vertrouwen, inzicht te krijgen in de situatie, in Herman als persoon en in zijn moeder. Na drie gesprekken concludeerden we dat het goed zou zijn voor Herman om EMDR te gaan doen, een therapie voor traumaverwerking vanwege bepaalde gebeurtenissen in zijn verleden en dat hij duidelijker moet maken aan zijn moeder wat híj wil. Ook hebben we besproken dat we samen met de wijkverpleegkundige op bezoek gaan bij moeder om te kijken wat zij voor haar en Herman kan betekenen.’

Persoon in plaats van loket

De uitdaging is, zegt Paola, om studenten door te verwijzen naar een persoon in plaats van een loket. ‘Dat vraagt heel wat van organisaties, want die zijn daar vaak niet op ingericht. Zij kijken binnen een team naar wie er tijd heeft, ik naar wat de student nodig heeft. Vaak is dat heel concreet: op die datum heb je met deze persoon een afspraak. Soms hoor ik dat ergens een wachtlijst is. “Hoe lang duurt dat?”, vraag ik dan. “Want hij zit nu naast me.” Soms helpt dat.’

Iets veranderen

Het geeft voldoening als een student aangeeft: ik slaap weer, het gaat goed op school. Zoals bij de jongen die in een loyaliteitsconflict was verwikkeld met zijn gescheiden ouders. ‘In het ouderschapsplan dat al jaren geleden was opgesteld, stond dat hij bij vader zou wonen. Nu wilde hij, onder meer in verband met zijn stage, liever bij zijn moeder wonen, maar de vader zei: afspraak is afspraak. Via zijn coach en het SAB hebben we hem geholpen om aan zijn vader duidelijk te maken wat dit voor hem betekent. Hij woont nu bij zijn moeder, zijn vader heeft begrip voor zijn keuze en op zijn stage gaat het goed.’

De moeder van Herman reageerde aanvankelijk heftig toen hij haar vertelde met welke problemen hij rondliep. ‘Het was een flinke discussie. Ze vindt het heel lastig dat ik er zoveel stress van heb, maar tegelijkertijd wil ze geen hulp van buiten accepteren. Dat is in onze cultuur ook niet gebruikelijk. Uiteindelijk heeft ze wel aangegeven dat ze met de wijkverpleegkundige om tafel wil. Er gaat dus wel iets veranderen. Er moeten nog flinke stappen worden gezet, maar door het bespreekbaar te maken en doordat er zaken in gang zijn gezet, voel ik wel minder druk op mijn schouders.’

De naam  Herman is vanwege priviacyredenen gefingeerd




Vorige
Volgende
1 2 3 4 5 6 7 8 9